Yashil Baghban Sahand

Agricultural science is a broad multidisciplinary field of biology that encompasses the parts of exact, natural, economic and social sciences that are used in the practice and understanding of agriculture. (Veterinary science, but not animal science, is often excluded from the definition.)

Agriculture in Iran

Roughly one-third of Iran's total surface area is suited for farmland, but because of poor soil and lack of adequate water distribution in many areas, most of it is not under cultivation. Only 12% of the total land area is under cultivation (arable land, orchards and vineyards) but less than one-third of the cultivated area is irrigated; the rest is devoted to dry farming. Some 92 percent of agro products depend on water.[1] The western and northwestern portions of the country have the most fertile soils. Iran's food security index stands at around 96 percent.[2]

35% of the total land area is used for grazing and small fodder production. Most of the grazing is done on mostly semi-dry rangeland in mountain areas and on areas surrounding the large deserts ("Dasht's") of Central Iran.

The non-agricultural surface represents 53% of the total area of Iran, as follows:

·         Abb. 39% of the country is covered by deserts, salt flats ("kavirs") and bare-rock mountains, not suited for agricultural purposes.

·         An additional 7% of Iran's total surface is covered by woodlands.

·         And 7% is covered by cities, towns, villages, industrial areas and roads.

At the end of the 20th century, agricultural activities accounted for about one-fifth of Iran's gross domestic product (GDP) and employed a comparable proportion of the workforce. Mostfarms are small, less than 25 acres (10 hectares), and are not economically viable, which has contributed to the wide-scale migration to cities. In addition to water scarcity and areas of poor soil, seed is of low quality and farming techniques are antiquated.

All these factors have contributed to low crop yields and poverty in rural areas. Further, after the 1979 revolution many agricultural workers claimed ownership rights and forcibly occupied large, privately owned farms where they had been employed. The legal disputes that arose from this situation remained unresolved through the 1980s, and many owners put off making large capital investments that would have improved farm productivity, further deteriorating production. Progressive government efforts and incentives during the 1990s, however, improved agricultural productivity marginally, helping Iran toward its goal of reestablishing national self-sufficiency in food production

Iranian government policy aims to reach self-sufficiency in food production and by 2007, Iran had attained 96 percent self-sufficiency in essential agricultural products.[1] But wastage in storing, processing, marketing and consumption of food products remained a concern (30% of production according to some sources).

 

The following is the Iranian out-put listed according to the largest global producer rankings in 2007

 

World Ranking

Commodity;

1st

PistachioBerberis (Zereshk)CaviarSaffronStone fruitsBerries

2nd

DatesApricots

3rd

WatermelonsCherriesCantaloupes & other melonsApplesFigsGherkins

4th

Sheep Stocks (Flocks)Fresh FruitsQuincesWoolAlmondsWalnuts

5th

Anise, Badian, Fennel, Corian, ChickpeasSilk worm cocoons

6th

HazelnutBuffalo milkTomatoes

7th

GrapesOnionsSour cherriesSheep milkKiwifruit

8th

SpicesPeachNectarinesTangerineMandarin orangeClementinesLemons & LimesOrangesGoat milkPumpkinsSquash & Gourds

9th

Lentils

 

 

 

Site Statistics
Total Members: 11
Users Online: 8
Total Posts: 413
Total Visits: 2057018
Login To System
:  
:  


Register a New Account
Forgot your password?

شناخت تازگی سیب


Page views: 2870
Authored by: سیروس تاپدوقی
Last modified: Sunday 21 December 2014 - 1:38 AM
Published date/time: Sunday 21 December 2014 - 1:38 AM

اعلام دلایل پوکی و راه شناخت تازگی و کهنگی سیب‌های قرمز

اعلام دلایل پوکی و راه شناخت تازگی و کهنگی سیب‌های قرمز

باغداران برای کاهش هزینه‌های تولید و عدم تقبل هزینه‌های سردخانه ای، محصول خود را برای عرضه در فصل پاییز در انبارهای سنتی نگهداری می‌کنند، در حالی که حداکثر زمان نگهداری سیب بعد از زمان برداشت در خارج از سردخانه حداکثر 24 ساعت است.

نایب‌رئیس اتحادیه باغداران کشور امروز در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) با اعلام این خبر گفت: بخش عمده‌ای از سیب‌های مصرفی این فصل به‌طور معمول در انبارهای معمولی و بدون رعایت شرایط استاندارد برای نگهداری سیب، ذخیره می‌شود.

مجتبی شادلو افزود: این امر باعث شده که بخش عمده‌ای از سیب‌های قرمز با وجود داشتن ظاهری مناسب از درون پوک، خشک و بی‌آب باشند.

وی خاطرنشان کرد: برای حفظ کیفیت سیب باید به سرعت بعد از برداشت، محصول را به سردخانه‌ها و مکان‌های استاندارد انتقال دهند،‌اما باغداران به‌دلیل عدم تمایل به تقبل هزینه‌های سردخانه ای، محصول خود را در انبار ذخیره می کنند.

نایب‌رئیس اتحادیه باغداران کشور ادامه داد: سیب‌های زرد بر خلاف سیب‌های قرمز کهنگی خود را به‌طور مشخص برای مصرف‌کننده نمایان می‌کنند و مصرف‌کننده از پوست چروکیده آن می‌تواند کیفیت محصول را تشخیص دهد.

شادلو ،تصریح کرد: مصرف‌کنندگان قبل از خرید سیب‌های قرمز با پشت انگشت سبابه (ناخن) به سیب ضربه بزنند، در صورتی که صدای تاپ‌تاپ و صدایی مانند طبل داد از خرید آن خودداری کنند اما سیبی که در شرایط مناسبی نگهداری شده باشد، سفت و در هنگام ضربه زدن صدای تق‌تق و مانند صدای برخورد با جسم سخت را دارد.

وی یادآور شد: سیب‌های پاییزه از مهرماه برداشت می‌شوند و در صورت نگهداری صحیح تا روزهای پایانی سال قابل مصرف هستند.

شادلو با بیان اینکه سطح توقع مصرف کنندگان افزایش یافته است و نیازمند بهبود شرایط نگهداری محصولات کشاورزی هستیم، گفت: حداکثر زمان نگهداری سیب بعد از برداشت در خارج از سردخانه 24 ساعت است، در غیر این صورت محصول کیفیت و ارزش غذایی خود را از دست می دهد./


Comments:





گالری تصاویر
یاشیل باغبان سهند Yashil Baghban Sahand YBS Co wwww.ybsco.ir
Content Categories
Recent Posts
محصولات یاشیل باغبان سهند